Ο λόγος στους συγγραφείς του σχολείου μας (4)

Και τελειώνουμε την παρουσίαση των συμμετοχών στο λογοτεχνικό διαγωνισμό με ένα κείμενο από τη Γεωργία Σ.(β΄γυμνασίου), η οποία επέλεξε το θέμα :»πως περνώ τη μέρα μου».

Αποτέλεσμα εικόνας για η μέρα Αρχίζω την ημέρα μου μ’ ένα χαρούμενο πρωινό ξύπνημα. Ακούω  το ξυπνητήρι μου και γεμάτη χαρά, ντύνομαι γρήγορα. Σε λίγα λεπτά πανέτοιμη για να ξεκινήσω την καθημερινή μου δραστηριότητα, όπου καθορίζεται από την μαθητική μου ιδιότητα, καλημερίζω τους δικούς μου και παίρνω το πρωινό μου. Ύστερα παίρνω την τσάντα μου και φεύγω για το σχολείο. Ο καθαρός αέρας μου τονώνει το ηθικό. Περιμένω το σχολικό λεωφορείο να με πάρει. Κι όταν σε λίγο συναντιέμαι με τους συμμαθητές μου, βαδίζουμε παρέα για το σχολείο, συζητώντας και γελώντας, μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Φτάνουμε στο προαύλιο του σχολείου κι αρχίζουμε την σχολική μας ζωή, που ακολουθεί όπως πάντα την κανονική της πορεία, πρωινή συγκέντρωση, προσευχή και φυσικά μάθημα. Καθώς μπαίνει ο καθηγητής ή η καθηγήτρια μέσα στην τάξη, ακούω με προσοχή το μάθημα και δεν μιλάω με τον διπλανό μου. Ήρθε η ώρα για διάλειμμα. Θεωρώ αυτές τις ώρες της μέρας μου πολύ σημαντικές, γιατί διδάσκομαι και μαθαίνω.

Και τις κατοπινές μου ώρες βέβαια, ασχολούμαι με το διάβασμα. Βρίσκω όμως και την ευκαιρία να ασχοληθώ και λίγο με τον εαυτό μου και όλα αυτά που μ’ ευχαριστούν. Όλο και λίγη ώρα θα μου περισσέψει να παίξω με τους φίλους μου ή να πάμε καμιά βόλτα. Ακόμη αρκετή ώρα για να τακτοποιήσω το γραφείο μου και ολόκληρο το δωμάτιο μου. Θέλω το δωμάτιο μου να είναι τακτοποιημένο. Βιβλία, τετράδια και άλλα προσωπικά μου είδη θέλω να βρίσκονται στην θέση τους. Άλλος τρόπος για να περάσω τις ελεύθερες ώρες μου είναι να δω τηλεόραση. Όταν μάλιστα ο καιρός είναι βροχερός, πίνω μία ζεστή σοκολάτα και ταυτόχρονα βλέπω τηλεόραση. Επίσης, τα βράδια παίζω με τα αδέρφια μου και με την μαμά μου επιτραπέζια παιχνίδια. Τέλος, μία από τις πιο αγαπημένες μου ώρες είναι η τελευταία της μέρας, που την αφιερώνω στα αγαπημένα μου βιβλία. Όταν όλοι στο σπίτι έχουν πάει για ύπνο και στο σπίτι υπάρχει απόλυτη ηρεμία, εγώ απομονώνομαι στο δωμάτιο μου κι αφοσιώνομαι στην λογοτεχνία που τόσο αγαπώ, μέχρι που να νιώσω τα βλέφαρα μου να κλείνουν σιγά-σιγά και τον ύπνο να έρχεται απαιτητικός. Τότε καταλαβαίνω ότι ήρθε η ώρα να κοιμηθώ…

Advertisements

Ο λόγος στους συγγραφείς του σχολείου μας (3)

Αποτέλεσμα εικόνας για κρυσταλλένια νεράιδαΣυνεχίζουμε με το έργο «η Κρυστάλλινη»  μαθήτριας της Β΄γυμνασίου, που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία της.

Η Μαρία είναι 13 χρονών και μένει με τους γονείς της, τον Στέλιο και την Κατερίνα. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν ένα συνηθισμένο κορίτσι όπως όλα τα άλλα. Όμως όχι! Η Μαρία έχει κάτι που την κάνει ξεχωριστή! Το σώμα της. Είναι από κρύσταλλο! Ακούγεται εντυπωσιακό, όμως δεν είναι. Όσο διαφορετική ήταν τόσο υπέφερε κιόλας.

Όλα ξεκίνησαν όταν η Κατερίνα έμεινε έγκυος στην Μαρία. Η Κατερίνα είχε μια δύσκολη εγκυμοσύνη και κάθε μέρα προσευχόταν στο Θεό να μην της στερήσει το μωρό που ήθελε τόσο πολύ και που ήταν το μόνο που κατάφερε να επιβιώσει μέσα της πάνω από 4 μήνες. Όταν μια μέρα η Κατερίνα έβγαινε από το μοναστήρι που πήγαινε να προσευχηθεί – όπως έκανε κάθε μέρα- μια τσιγγάνα τη καταράστηκε ότι αν καταφέρει να γεννηθεί το μωρό της, το σώμα του να είναι από κρύσταλλο και κάθε φορά που ένας άνθρωπος θα αμαρτάνει εκείνη θα χάνει ένα κομμάτι από το σώμα της (και αν ένας άνθρωπος έκανε μια μεγάλη αμαρτία εκείνη θα έπεφτε στο πάτωμα).Η Μαρία μεγάλωσε και πήγε Γυμνάσιο. Μια μέρα ενώ βρισκόταν στην αυλή του σχολείου και έπαιζε ποδόσφαιρο, έπεσε κάτω. Τότε όλοι όσοι ήταν γύρω της μαζεύτηκαν από πάνω της και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί. Ξαφνικά η Μαρία σηκώθηκε σαν να μην είχε συμβεί

τίποτα. Τότε όλοι την ρώτησαν τι είχε γίνει και έπεσε κάτω. Εκείνη τους είπε ότι δεν ήταν κάτι (για εκείνη ήταν κάτι το συνηθισμένο). Όταν γύρισε στο σπίτι της είπε στους γονείς της τι της είχε συμβεί. Εκείνοι δεν παραξενεύτηκαν γιατί το είχαν συνηθίσει. Η Μαρία  κάθε μέρα έχανε 5.000 κομμάτια από το σώμα της. Τότε η μαμά της πήρε τηλέφωνο το γιατρό που παρακολουθούσε την κατάσταση της Μαρίας. Του είπε να έρθει στο σπίτι τους να εξετάσει την Μαρία. Η Μαρία κλείστηκε στο δωμάτιο της και έκλαιγε. Έτσι έκλαιγε κάθε φορά που της συνέβαινε αυτό το πράγμα. Ξέρει ότι  κάποια στιγμή θα πεθάνει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να το αποτρέψει. Δυστυχώς οι άνθρωποι αμαρτάνουν συνέχεια και εκείνη πληρώνει τις αμαρτίες τους και αργοπεθαίνει. Η μαμά της την φώναξε να φάνε γιατί ήταν μεσημέρι. Όμως η Μαρία δεν είχε όρεξη για φαγητό. Ήθελε να μείνει στο κρεβάτι της μέχρι να πεθάνει. Η Κατερίνα με τον Στέλιο δυστυχώς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το θάνατο της κόρης τους και αυτό είναι κάτι που τους στεναχωρεί βαθιά. Το απόγευμα ο γιατρός της Μαρίας την επισκέφθηκε και την εξέτασε. Η Μαρία κοιμήθηκε αμέσως μόλις ο γιατρός τελείωσε την εξέταση του. Είπε στους γονείς της Μαρίας ότι η κόρη τους δεν έχει μπροστά της περισσότερο από 6 μήνες ζωής. Τότε η Κατερίνα και ο Στέλιος έβαλαν τα κλάματα και αποφάσισαν ότι πρέπει να κάνουν κάτι έτσι ώστε η κόρη τους  να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της ευτυχισμένη.

Την επόμενη κιόλας ημέρα έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο τους. Πήγαν στο σχολείο της Μαρίας και τους είπαν ότι η κόρη τους δεν θα ξαναέρθει. Επίσης ειδοποίησαν γνωστούς και φίλους τους  ότι για 6 μήνες δεν θέλουν να τους ενοχλήσει κανείς!

Η Μαρία το πρωί που ξύπνησε ήταν χάλια. Κοιμόταν από το προηγούμενο απόγευμα. Ήταν πολύ εξουθενωμένη! Η Κατερίνα την καλημέρισε όλο χαρά και της υποσχέθηκε ότι από δω και στο εξής όλα θα πάνε καλά!! Όταν η Μαρία τελείωσε το πρωινό της, εκείνη και οι γονείς της μάζεψαν τα πράγματα τους και πήγαν σε ένα ωραίο ξενοδοχείο κοντά στο Ναύπλιο, την αγαπημένη πόλη της.

Πέρασαν 2 μήνες όλο χαρά, αλλά και περιπέτειες εξαιτίας της κατάστασης της. Οι γονείς της την είδαν για πρώτη φορά χαρούμενη και ευτυχισμένη. Η Μαρία ξέχασε για λίγο καιρό το πρόβλημα της αν και αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο. Πέρασαν ακόμα 2 μήνες και η Μαρία  όλο και χειροτέρευε ώσπου κάποια στιγμή δεν μπορούσε να σηκωθεί καθόλου από το κρεβάτι. Αυτό σήμαινε ότι ήταν στα πρόθυρα να πεθάνει. Η Κατερίνα βλέποντας την κόρη της να πεθαίνει, προσευχόταν στο θεό για να γίνει κάποιο θαύμα. Όμως μάταια! Τίποτα δε συνέβαινε! Ώσπου έχασε τις ελπίδες της. Η Μαρία  όλο και χειροτέρευε. Όταν αισθάνθηκε ότι ήταν στα τελευταία της, παρακάλεσε τους γονείς της να καλέσουν τους φίλους και τους συμμαθητές της για να τους αποχαιρετήσει.

Οι γονείς της δεν της χάλασαν το χατίρι και τους κάλεσαν. Η Μαρία τους αποχαιρέτησε έναν προς έναν και έκλαιγαν όλοι μαζί. Ώσπου η Μαρία έκλεισε τα μάτια της και πέθανε.

Ξαφνικά ακούστηκε ένας εκκωφαντικός ήχος και όλοι λιποθύμησαν. Μετά από λίγο, όταν όλοι συνήλθαν, ήταν πίσω στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην αυλή του σχολείου την ώρα που η Μαρία έπαιζε ποδόσφαιρο. Όταν η Μαρία σταμάτησε να παίζει, ο Γιώργος, ένας συμμαθητής της που αγαπιόντουσαν, της είπε ότι το απόγευμα θα συναντηθούν να πάνε για καφέ. Η Μαρία γύρισε σπίτι της  και το είπε στους γονείς της. Εκείνοι την μάλωσαν που θα έβγαινε νυχτιάτικα. Αλλά η Μαρία τους είπε ότι αφού οι άνθρωποι είναι καλοί και δεν αμαρτάνουν δεν είναι επικίνδυνο που θα ήταν έξω νυχτιάτικα.

Η Μαρία είχε ραντεβού το απόγευμα και κανένας δεν θα της το χαλούσε.

Ο λόγος στους συγγραφείς του σχολείου μας (2)

Και συνεχίζουμε με το κείμενο «Το Φάντασμα του Νεκροθάφτη» της Μαρίας Τ. (β΄γυμν.)

     Αποτέλεσμα εικόνας για φάντασμαΉταν ένα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού. Είχαμε πάει βόλτα στην εκκλησία του νεκροταφείου, να ανάψουμε ένα κεράκι  μέχρι να έρθει η ώρα να πάμε στο πάρτυ του Βαγγέλη. Ήμασταν τέσσερα άτομα, εγώ ,η Εύα, ο Βασίλης και ο Γιάννης.                                     Ξαφνικά, εκεί που ήμασταν καθισμένοι στην αυλή της εκκλησίας και συζητούσαμε, ακούστηκε μία περίεργη φωνή να φωνάζει το όνομα μου και το όνομα του Βασίλη. Η Εύα και εγώ φοβηθήκαμε . Τότε ο Βασίλης με τον Γιάννη μας είπαν να χαλαρώσουμε επειδή θα ήταν ο Βαγγέλης που μας έκανε πλάκα. Εμείς τότε συνεχίσαμε την συζήτησή μας. Μετά από λίγη ώρα ξανακούστηκε η φωνή που πάλι φώναζε το όνομα μου και του Βασίλη. Δεν δώσαμε όμως σημασία γιατί είχαμε πειστεί ότι ήταν ο Βαγγέλης. Έλα όμως που εκείνη την στιγμή δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Βαγγέλη για να μας ρωτήσει αν τελικά θα πηγαίναμε στο πάρτυ, επειδή ήδη είχαμε αργήσει. Έπειτα καταλάβαμε πως όλο αυτό που μας συνέβη δεν ήταν μία κακόγουστη φάρσα.                                    Όταν φτάσαμε στο πάρτυ και βρισκόμασταν πλέον όλη η  παρέα, διηγηθήκαμε αυτό που μας συνέβη στον Βαγγέλη και τη Μυρτώ. Τότε η Μυρτώ μας συμβούλεψε να προσέχουμε και να μην ξαναπάμε στο νεκροταφείο, γιατί ήταν στοιχειωμένο από το φάντασμα του νεκροθάφτη, που είχε πεθάνει εδώ και δέκα χρόνια. Αυτό το διαπιστώσαμε και από τους γονείς μας και τους ηλικιωμένους με τις ιστορίες που μας διηγήθηκαν.                            Το απόγευμα που ήμασταν όλη η παρέα μαζεμένη για να κάνουμε μία ομαδική εργασία, την ώρα που ανοίξαμε το τετράδιο με τις σημειώσεις μας, βρήκαμε ένα γράμμα που έγραφε «ΘΑ ΠΕΘΆΝΕΤΕ». Έπειτα το βράδυ, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια! Όταν σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα να πιω νερό, είδα το φάντασμα με τα ίδια μου τα μάτια! Με κοίταζε με κάτι κατακόκκινα μάτια σαν ρουμπίνια και με απείλησε ότι ήρθε η ώρα μου!           Το επόμενο πρωί που είχαμε ξεχαστεί λίγο με το θέμα και καθόμασταν στην πλατεία του χωριού μιλώντας και βλέποντας τα μικρότερα παιδιά να παίζουν, άρχισε να χτυπάει με μανία η καμπάνα του νεκροταφείου χωρίς να έχει συμβεί κάτι κακό…Άραγε λες να ήταν το φάντασμα του νεκροθάφτη; Κανείς δεν ξέρει…Και  από τότε κανείς δεν ξανάκουσε την καμπάνα του νεκροταφείου να χτυπάει…

Ο λόγος στους συγγραφείς του σχολείου μας!

Με χαρά σας παρουσιάζουμε τα έργα των μαθητών μας που υποβλήθηκαν σε λογοτεχνικό διαγωνισμό!

Το πρώτο έργο έχει τίτλο «ο Μπαμπάς»  της Νεκταρίας Π. (β΄γυμν.)

Σχετική εικόναΉμουνα μικρή τότε και δεν καταλάβαινα . Έλεγα πως τον αγαπούσα τον μπαμπά μου . Όσο μεγάλωνα όμως άλλαζα γνώμη. Αλλά….
Ο μπαμπάς μου ήταν ψηλός με ξανθά μαλλιά και καστανά μάτια. Τον φωνάζανε «Μακαρονά», γιατί του άρεσαν τα μακαρόνια . Κι εμένα μου αρέσουν πολύ. Ο μπαμπάς είχε χωρίσει με την μαμά, όπως μου είχε πει, αλλά στην πραγματικότητα η μαμά είχε πεθάνει στην γέννα.
Πολλές φορές μαλώναμε με τον μπαμπά. Είχαμε πάντα αντίθετες γνώμες και συγκρουόμασταν . Μια μέρα, είχα γεννέθλια , οπότε ήθελα κάτι σαν «χάρη» από τον μπαμπά. Ήθελα να πάω να μείνω στης φίλης μου το βράδυ. Στην αρχή ήταν θετικός με την ιδέα, αλλά μετά άρχισε να αντιδρά αρνητικά. Εγώ όμως , ήθελα τόσο πολύ να πάω! Ο μπαμπάς δεν με άφηνε, αλλά επειδή εγώ είχα θυμώσει , έφυγα κρυφά από το σπίτι και έλειπα για δυο μέρες . Μόλις επέστρεψα ο μπαμπάς δεν μίλησε, μόνο καθόταν σκεπτικός.
Ήμασταν και οι δυο αντιδραστικοί χαρακτήρες. Ίσως εγώ λίγο πιο πολύ. Αυτός όμως ήταν πάντα χαμογελαστός και ευχάριστος άνθρωπος.
Τα μακαρόνια του μπαμπά ήταν ο παράδεισος μου. Άλλοτε έβαζε πολλά τυριά που λιώνανε και άλλοτε έφτιαχνε πικάντικες, γλυκές και αλμυρές σάλτσες. Τα έφτιαχνε όταν είχε συμβεί κάτι καλό ή ευχάριστο. Επίσης, τα μαγείρευε όταν ήθελε να ανακοινώσει κάτι ή για να μου ζητήσει συγγνώμη. Τα μακαρόνια του μπαμπά ήταν ακουστά σε όλη τη γειτονιά.
Δε θυμάμαι ποτέ τον μπαμπά λυπημένο. Μόνο μια φορά, όταν τον είχα ρωτήσει για την μαμά. «Χωρίσαμε, μου λέει, δεν ταιριάζαμε » … Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του… Αλλά το σκούπισε αμέσως με το μανίκι του…
Οι τελευταίες μέρες του.. Ήταν πολύ χαρούμενος και μιλούσε συνέχεια για την μαμά. Έλεγε πόσο όμορφη ήταν σε αυτό το λευκό φόρεμα και πόσο ωραίο χαμόγελο είχε. Κάθε φορά που μιλούσε, ανέφερε το όνομα της τόσο γλυκά και τρυφερά… Μόλις τον ρωτούσα που είναι και που την είδε, μου απαντούσε με τον ωραιότερο τρόπο… «Καλά δεν την βλέπεις; Εκεί στη γωνία είναι και σου χαμογελάει…»
Ήταν οχτώ το πρωί. Μόλις είχα ξυπνήσει και πήγα και κάθισα δίπλα του. Του έπιασα το χέρι και άνοιξε τα μάτια του. «Γλυκιά μου, μου είπε, το ξέρω πως δεν ήμουν και ο καλύτερος πατέρας, ξέρω όμως ότι δεν υπάρχει τέλειος..» Χαμογέλασα και του είπα «Μπαμπά μου.. Δεν σε κατηγορώ. Με μεγάλωσες μόνος σου και είναι το δυσκολότερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος! Κι όμως τα κατάφερες πάρα πολύ καλά. Δες, είμαι εδώ δίπλα σου. Με μεγάλωσες και με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Δεν με παράτησες σε ορφανοτροφείο. Με τις δυσκολίες μας βγήκαμε πιο δυνατοί. Εξάλλου είσαι ο καλύτερος πατέρας, αδερφός, φίλος και δάσκαλος που θα μπορούσα ποτέ να έχω!» Τα μάτια του βούρκωσαν και καθώς έκλαιγε από συγκίνηση μου ψιθύρισε .. «Πάω να βρω τη μαμά σου… Να μείνεις δυνατή και να μην κλάψεις.. Να είσαι σίγουρη πως θα είμαι χαρούμενος… Σ’ αγαπώ…» Οι τελευταίες του λέξεις… Έσφίξε το χέρι μου και έκλεισε τα μάτια του…

Τι έγινε τελικά στο κυνήγι θησαυρού;

 

Την παραμονή της 25ης Μαρτίου, συμμετείχαμε, μετά από πρόσκληση του Γυμνασίου Συβρίτου, στο κυνήγι θησαυρού που συνδιοργάνωσαν τα δύο σχολεία. Σκεφτήκαμε ότι οι γνώσεις γίνονται στέρεες όταν συνδυάζονται με παιχνίδι. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε 5 ομάδες, βρήκαν ονόματα και σύμβολα, προετοιμάστηκαν διαβάζοντας τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου και ξεκίνησαν την αναζήτηση του θησαυρού! Σχεδόν όλες οι ομάδες τελείωσαν με τους γρίφους ταυτόχρονα, η νίκη όμως κρίθηκε στον τελευταίο γρίφο, που οδηγούσε και στον θησαυρό. Ιδιαίτερη αγωνία νιώσαμε όταν οι Σπίθες (Φουρφουράς) και οι Χαϊνηδες (Σύβριτος) ισόπαλοι, κατέστρωναν σχέδιο για να προσεγγίσουν το θησαυρό. Το αποτέλεσμα ήταν υπέρ των Χαίνηδων, οι οποίοι πιο γρήγορα απ΄όλους εντόπισαν τον πολυπόθητο θησαυρό! Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, που στήριξαν με ιδιαίτερη χαρά την πρωτοβουλία μας! Και φυσικά ένα μεγάλο μπράβο στη συνάδελφο μας κα Κατερίνα Γιαννούλη, η όποια εμπνεύστηκε, δημιούργησε τους γρίφους και μας κατηύθυνε στην διεξαγωγή του παιχνιδιού!

Στις παρακάτω φωτογραφίες θα δείτε ένα μέρος των γρίφων, που συνδυάζουν γνώσεις και τεχνική.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είμαστε και καλλιτέχνες και καλαίσθητοι!

Μπορεί να μην έχουμε καθηγητή εικαστικών, αλλά αγαπάμε τις τέχνες! Σε κάθε ευκαιρία, ξεκλέβουμε χρόνο από τις καθημερινές μας υποχρεώσεις και κάτι σκαρώνουμε. Αφίσες για τα μαθήματα μας, σχεδίες για τα ταξίδια μας, σκίτσα και κόμικς, μαρτάκια για τα χεράκια, ποιήματα και διηγήματα, φιγούρες του καραγκιόζη… και ο κατάλογος δε σταματά!                                                                                                                         Σήμερα, βέβαια, αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε για την πασχαλιά! Σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε τις προσωπικές μας λαμπάδες! Τι πιο ωραίο από μια χειροποίητη λαμπάδα, φτιαγμένη με μεράκι και πολλή όρεξη; Κορδέλες, διακοσμητικά, τεχνική ντεκουπάζ, χρώματα, συζητήσεις, μπερδέματα, κολλήματα… και ιδού το αποτέλεσμα! (με αφορμή τις σημερινές κατασκευές μας, σας δείχνουμε και τα χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά που είχαμε φτιάξει με την ίδια τεχνική -ντεκουπάζ! όταν ασχολούμαστε με κάτι, το μαθαίνουμε για τα καλά!)

Η Α΄ γυμνασίου ναυπηγεί τη σχεδία του Οδυσσέα!

Πώς θα πραγματοποιηθεί ο νόστος του Οδυσσέα; Με ποιο τρόπο θα φύγει από την Ωγυγία; Οι μαθητές της Α΄γυμνασίου ακολούθησαν τις οδηγίες του Παππού Ομήρου, έβαλαν και λίγη φαντασία και έφτιαξαν τη σχεδία του πολύπαθου Οδυσσέα.